Μπρεχτ

Δημοσιεύθηκε : Παρασκευή, 30 Νοέμβριος 2012
Αναρτήθηκε από τον/την Ηλίας Μπέζας

Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος;

Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα.

Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του.
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
                                                                                                     .Μπρεχτ.

Το δικιο δεν πεθαινει

Δημοσιεύθηκε : Σάββατο, 24 Νοέμβριος 2012
Αναρτήθηκε από τον/την Ηλίας Μπέζας

Το δίκιο δεν πεθαίνει!!!

 kke11

Συνεδριάσαν οι αστοί (ΕΕ και μη) κι απόφαση επήραν,

πως είναι τάχατες θεοί, …του σύμπαντος η μοίρα

 

Διαβάστε περισσότερα: Το δικιο δεν πεθαινει

Κ. Βαρναλης

Δημοσιεύθηκε : Σάββατο, 24 Νοέμβριος 2012
Αναρτήθηκε από τον/την Ηλίας Μπέζας

Οχτώβρης 

Αφού μας εσκοτώναν με το ζόρι

στα μακελειά τους χρόνια οι μπαζαδόροι

κι αφού μας εσκοτώνανε πιο φίνα

στα χρόνια της ειρήνης με την πείνα·

 

Διαβάστε περισσότερα: Κ. Βαρναλης

Ένας αριθμός

Δημοσιεύθηκε : Πέμπτη, 15 Νοέμβριος 2012
Αναρτήθηκε από τον/την Δημήτριος Φασούλας

" Ένας αριθμός" ή "η δεσποινίς Ιουλία"

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

TsehofTις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...

Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές.

Διαβάστε περισσότερα: Ένας αριθμός

θα ’μαι κι εγώ εκεί.

Δημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 14 Νοέμβριος 2012
Αναρτήθηκε από τον/την Ηλίας Μπέζας

Κάθονται σι ωπηλοί μέσα στη θεοσκότεινη σπηλιά που έφτιαναν οι βατομουριές. Η μητέρα είπε:

- πως θα μαθαίνω νέα σου; Μπορεί και να σε σκοτώσουν και να μην το μάθω. Μπορεί να σε χτυπήσουνε. Πως θα ξέρω τι γίνεσαι;

Ο Τομ γέλασε βιασμένα.

- Ε, μπορεί ο άνθρωπος να μην έχει μια δική του ψυχή, μα μόνο ένα κομματάκι απο μια μεγάλη ψυχή.... κι έτσι τότε...

- Τομ, τότε τι;

- Τότε δεν θα ’χει σημασία. Τότε θα βρίσκομαι αόρατος παντού, θα βρίσκομαι παντού... όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν, θα ’μαι κι εγώ εκεί. Όπου κανένας πολισμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα 'μαι κι εγώ μες στην φωνή των οργισμένων ανθρώπων, και... θα 'μαι στο γέλιο των παιδιών, σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν πια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν, και όταν πια θα ζούνε μες στα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί

 

                                                                                        Απο ‘Τα Σταφύλια της Οργής’

 

Περισσότερα Άρθρα...