« »

θα ’μαι κι εγώ εκεί.

Δημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 14 Νοέμβριος 2012

Κάθονται σι ωπηλοί μέσα στη θεοσκότεινη σπηλιά που έφτιαναν οι βατομουριές. Η μητέρα είπε:

- πως θα μαθαίνω νέα σου; Μπορεί και να σε σκοτώσουν και να μην το μάθω. Μπορεί να σε χτυπήσουνε. Πως θα ξέρω τι γίνεσαι;

Ο Τομ γέλασε βιασμένα.

- Ε, μπορεί ο άνθρωπος να μην έχει μια δική του ψυχή, μα μόνο ένα κομματάκι απο μια μεγάλη ψυχή.... κι έτσι τότε...

- Τομ, τότε τι;

- Τότε δεν θα ’χει σημασία. Τότε θα βρίσκομαι αόρατος παντού, θα βρίσκομαι παντού... όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν, θα ’μαι κι εγώ εκεί. Όπου κανένας πολισμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα 'μαι κι εγώ μες στην φωνή των οργισμένων ανθρώπων, και... θα 'μαι στο γέλιο των παιδιών, σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν πια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν, και όταν πια θα ζούνε μες στα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί

 

                                                                                        Απο ‘Τα Σταφύλια της Οργής’

 

Ποιηματα

Δημοσιεύθηκε : Κυριακή, 07 Οκτώβριος 2012

     Μικρό ανθολόγιο ποιημάτων του Φωτη Αγγουλε

               Φασίστες

«Φασίστες ήρθανε στον τόπο μας,

φασίστες πήραν τα σπαρτά μας,

φασίστες σκότωσαν τ' αδέλφια μας

και τυραγνούνε τα παιδιά μας.

****

Κάψανε το φτωχό μας σπιτικό

και κούρσεψαν την πλούσια χώρα,

φασίστες ήρθανε και φέρανε

λιμό, θανατικό και μπόρα».

                 Αν...

Είν' ένα δάσος γύρω μας συρματοπλέγματα ψηλά

κι έχουν απ' έξω κλείσει

Διαβάστε περισσότερα: Ποιηματα

Γ,Σουρης

Δημοσιεύθηκε : Σάββατο, 22 Σεπτέμβριος 2012

Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα.

Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει

βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

Διαβάστε περισσότερα: Γ,Σουρης

Μπρεχτ

Δημοσιεύθηκε : Τρίτη, 11 Σεπτέμβριος 2012

       Μπέρτολτ Μπρέχτ 

Οποιος ακόμα ζει, δε λέει: Ποτέ!
Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Οπως ακριβώς είναι, έτσι δε μένει.
Οταν πουν ό,τι είχανε οι κυρίαρχοι να πούνε
Θα μιλήσουνε οι κυριαρχούμενοι.
Ποιος τολμάει να πει: Ποτέ;
Ποιος φταίει, σαν η καταπίεση παραμένει; Εμείς.
Ποιος θα φταίει σαν η καταπίεση συντριβεί; Εμείς πάλι.
Οποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί!
Οποιος χαμένος είναι, να παλέψει!
Οποιος την κατάστασή του έχει αναγνωρίσει, πώς να εμποδιστεί;
Γιατί οι νικημένοι του σήμερα είναι οι νικητές του αύριο
Και το Ποτέ γίνεται: Σήμερα ακόμα!».

 

 

ΠΟΙΗΜΑ

Δημοσιεύθηκε : Κυριακή, 19 Αύγουστος 2012

Όσες καταιγίδες ξέσπασαν
στον κυματοθραύστη
του κορμιού μου,
τις θυμάμαι με νοσταλγία.
Όχι που μούσκεψαν
τα φτερά μου,
ούτε που σκούριασαν
τα ρολόγια διάρκειας,
αλλά επειδή φόρτισαν
κομματιασμένα κύτταρα
ικεσίας και χάδια ανενεργά.
Όσες καταιγίδες ξέσπασαν
στη ζωή μου,
τις φυλάω στη μνήμη
ανεξίτηλες,
τώρα που στέγνωσε
η ανέχεια και παρέδωσα
πνεύμα και σώμα στη σιωπή.

Ελένη Μαυρογονάτου

Περισσότερα Άρθρα...