« »

Πρωτομαγιά 2017: Σύντομο Ιστορικό

Δημοσιεύθηκε : Κυριακή, 30 Απρίλιος 2017 Αναρτήθηκε από τον/την Δημήτριος Φασούλας

Με τους εργαζόμενους όλων των χωρών για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά!

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια,
Αύριο οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες του κόσμου θα τιμήσουν την Πρωτομαγιά και αισθανόμαστε την ανάγκη να συζητήσουμε μαζί σας το περιεχόμενο αυτής της μέρας.
Η 1η Μάη δείχνει, ότι οι εργαζόμενοι, έχουν τη δύναμη να αλλάζουν τα πράγματα, να έχουν ζωή και δουλειά με δικαιώματα, όταν οργανώνουν τον αγώνα τους και παλεύουν για να απολαμβάνουν τον πλούτο που οι ίδιοι παράγουν.
Η πρωτομαγιά είναι μέρα-απεργία που αφιερώνεται στους εργαζομένους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, στους αγώνες που έκαναν, κάνουν και θα κάνουν για έναν καλύτερο κόσμο για αυτούς και τις μελλοντικές γενιές.
Γιατί όμως η 1η Μάη; Ήταν η μέρα της μεγάλης απεργίας στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί “ της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε.

Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Τα γεγονότα φανερώνουν και το φόβο της άρχουσας τάξης μπροστά στην οργάνωση των εργαζομένων.

Στην πλατεία Χαϊμάρκετ την ώρα που ο απεργός Αύγουστος Σπάις μιλούσε στους απεργούς, η αστυνομία απαιτεί από το πλήθος να διαλυθεί και ξαφνικά συμβαίνει ένα στημένο σε βάρος των απεργών περιστατικό: εκρήγνυται μια βόμβα. Η Αστυνομία επιτίθεται με όπλα και πυροβολώντας βάφει με αίμα το χώρο της συγκέντρωσης. Οι εφημερίδες της εποχής, καλά «δασκαλεμένες» εκδίδονται την επόμενη μέρα με τίτλους όπως «Αίμα Τώρα», «Πρώτα κρεμάστε τους και μετά δικάστε τους».
Η διαδικασία της δίκης άρχισε στις 21 του Ιούνη με δικαστή τον Τζόζεφ Ε. Γκάρι......οι μάρτυρες, όλοι τρομοκρατημένοι και μερικοί πληρωμένοι, κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνωμοτούσαν να ανατρέψουν βίαια την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και ότι η βόμβα στη Χεϊμάρκετ και ο φόνος του Ντίγκαν ήταν το πρώτο χτύπημα μιας γενικότερης επίθεσης ενάντια στην έννομη τάξη. Ομως οι καταθέσεις τους είχαν τόσα αντικρουόμενα στοιχεία, ώστε ανάγκασαν την πολιτική αγωγή να αλλάξει την κατηγορία στη μέση της δίκης. Τώρα ισχυριζόταν ότι ο άγνωστος βομβιστής εμπνεύστηκε την ιδέα να ρίξει τη βόμβα από τα λόγια
και τις ιδέες των κατηγορουμένων.

και θαυμαστό τρόπο...
Έτσι, δε δικάζονταν πια οι άνθρωποι, αλλά τα βιβλία και οι γραπτές ιδέες. Το πολιτικό πρόγραμμα του Συνδέσμου Εργαζομένων, οι αποφάσεις και οι δηλώσεις του θεωρήθηκαν αποδείξεις που ενέπλεκαν τους κατηγορουμένους στην βομβιστική ενέργεια.
Η ετυμηγορία ήταν δεδομένη. Η μεγάλη μέρα της δίκης έφτασε. Οι κατηγορούμενοι απευθύνθηκαν στο δικαστήριο και κατηγόρησαν τους κατηγόρους τους. Εξήγησαν γιατί δεν έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο και γιατί οι ένοχοι δεν ήταν αυτοί, αλλά η κοινωνία. Η φωνή τους κυριάρχησε μέσα στην αίθουσα και ακούστηκε το ίδιο δυνατά σε όλη τη χώρα. Καμιά εφημερίδα, όσο συντηρητική κι αν ήταν, δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι αψήφησαν το θάνατο και υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη με επιβλητικό
Παρά την εκτέλεση του Σπάις και τριών συγκατηγορουμένων του, οι εργάτες κατέκτησαν το δικαίωμα στο 8ωρο αποδεικνύοντας ότι οι αγώνες και οι θυσίες δεν πάνε ποτέ χαμένοι. Πράγματι το 1890 η Δεύτερη Διεθνής κηρύττει την 1η Μάη Παγκόσμια ημέρα των εργατών.

Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα γιορτάστηκε το 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε από τον τελευταίο στις 20 Ιούλη του 1890, ενώ από τις 3 Ιούνη του ιδίου έτους ο Καλλέργης εξέδωσε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής». Την Πρωτομαγιά του 1891 ο Καλλέργης και 12 Σοσιαλιστές φωτογραφήθηκαν όλοι μαζί και μ' αυτή τη συμβολική χειρονομία θέλησαν να δείξουν τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη τους στην παγκόσμια ημέρα των εργατών. Το 1893, όμως, ο γιορτασμός της Πρωτομαγιάς και μαζικός ήταν -αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος και το βαθμό ωριμότητας του ελληνικού προλεταριάτου -και αισθητός έγινε. Φυσικά, υπήρξε κατάλληλη προετοιμασία και η σοσιαλιστική κίνηση είχε αναπτυχθεί αρκετά σε σχέση με το παρελθόν.

Όπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μάη του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5μ.μ. οι Σοσιαλιστές της ομάδας Καλλέργη και εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Όπως ήδη αναφέρεται στα δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, ομιλητής στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 1893 ήταν ο Σταύρος Καλλέργης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Ο σκοπός της συναθροίσεώς μας ενταύθα είναι να υπογράψωμεν ψήφισμα διά να δοθή εν καιρώ εις την Βουλήν. Το ψήφισμα δε έχει ως εξής: Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.
Οι παραδεχόμενοι το ψήφισμα ας υπογράψουσιν αυτό. Δεν πιστεύω δε να υπάρχη τις ενταύθα ο οποίος να μη παραδέχεται τας σοσιαλιστικάς ιδέας και το ψήφισμα. Η συνάθροισίς μας ενταύθα σήμερον έχει παγκόσμιον χαρακτήρα...».

Η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίστηκε και στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν περί τις 2.000 και το ψήφισμα κατατέθηκε στη Βουλή την 1η του Δεκέμβρη του 1893. Το ιστορικό της παράδοσης του ψηφίσματος στη Βουλή το περιγράφει ο ίδιος ο Καλλέργης στο φύλλο 30 του «Σοσιαλιστή», που κυκλοφόρησε στις 2 του Γενάρη του 1894.
Η συγκέντρωση της επόμενης χρονιάς στην Αθήνα με αιτήματα την καθιέρωση του 8ώρου, την καθιέρωση της Κυριακής αργίας και την κρατική ασφάλιση για τα θύματα των εργατικών ατυχημάτων λήγει με 10 συλλήψεις διαδηλωτών.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου απαγορεύει τις Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του 1919 σε Αθήνα και Πειραιά.

Το 1926 την παράδοση στις διώξεις που έχει δημιουργήσει ο Βενιζέλος, αναλαμβάνει να την συνεχίσει ο Πάγκαλος. Παραμονές του συνεδρίου της ΓΣΕΕ, συλλαμβάνει αριστερούς αντιπροσώπους με κατηγορίες εσχάτης προδοσίας, αντίστασης στις αρχές, στασιασμό. 110 αντιπρόσωποι φορτώνονται σ' ένα πλοίο που πλέει ανοιχτά του Σαρωνικού και κρατούνται εκεί μέχρι να λήξουν οι εργασίες του συνεδρίου. Ήταν Μάρτης του '26.
Το 1936 η Πρωτομαγιά βρίσκει τους εργάτες της Θεσσαλονίκης σε απεργία διαρκείας με κύριο αίτημα την αύξηση των ημερομισθίων. Η απεργία επεκτείνεται ταχύτατα σε ολόκληρη τη χώρα. Στις 8 Μάη η αστυνομία επιτίθεται στους απεργούς και η κυβέρνηση Μεταξά διατάζει το στρατό να πυροβολήσει κατά των απεργών. Οι φαντάροι δεν υπακούουν και περνάνε με το μέρος των απεργών. Στις 9 Μάη η καθολική απεργία στη Θεσσαλονίκη βάφεται με αίμα: 12 διαδηλωτές δολοφονούνται και 300 τραυματίζονται. Μεταξύ των νεκρών και ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης, για τον οποίο ο Γιάννης Ρίτσος γράφει το ποίημά του «Επιτάφιος».
Την Πρωτομαγιά του 1944, με στόχο την τρομοκράτηση του διαρκώς ογκούμενου κινήματος της αντίστασης, οι φασιστικές δυνάμεις κατοχής εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κομμουνιστές, που τους πήραν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.

Το 1949 ο υπουργός Εργασίας της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης Απ. Γκρόζος, στην ομιλία του για την Πρωτομαγιά, σημειώνει: «Στη διοίκηση της ΓΣΕΕ βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι που το 1941 δήλωναν πίστη και αφοσίωση στον Χίτλερ και Μουσολίνι, ενώ οι γνήσιοι ηγέτες των εργατών, όπως ο Παπαρήγας, ο Δημητρίου, ο Τιμογιαννάκης, ο Ελευθεριάδης και άλλοι δολοφονήθηκαν, οι ηγέτες των ναυτεργατών καταδικάστηκαν σε θάνατο και δεκάδες εκατοντάδες συνδικαλιστικά στελέχη κλείστηκαν στις φυλακές και τις εξορίες. Ολο αυτό το
τρομοκρατικό και δολοφονικό όργιο ένα σκοπό έχει: Να τρομοκρατήσει την εργατική τάξη, για να παραιτηθεί από κάθε αξίωση καλύτερης ζωής, να την καθυποτάξει στα εκμεταλλευτικά και ιμπεριαλιστικά σχέδια των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών...».

Πρώτη Μάη του 1952 . Η προκήρυξη - ρεπορτάζ καταγράφει:
«Tα χακοφορεμένα παιδιά μας πετσοκόβονται στη μακρινή Κορέα για τ' αμερικανικά συμφέροντα. Ολο και πιο πολύ αίμα ζητάει ο αχόρταγος αμερικάνικος Μινώταυρος. Και οι κρεατομεσίτες της Αθήνας του προσφέρουν κι άλλες 700.000 κορμιά με το βορειοατλαντικό σύμφωνο» (...) δεκάδες χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές βρίσκονται και πάλι δεσμώτες στα ξερονήσια και τις αμερικανικές Βαστίλες. Καινούριο κύμα από μαζικές συλλήψεις και σκηνοθετημένες δίκες με υπαγόρευση του Πιουριφόι ετοιμάζουν οι Πλαστηροβενιζέληδες. Τα χέρια των δημίων στάζουν με το αίμα του εθνικού μας ήρωα Νίκου Μπελογιάννη, του μεγάλου αυτού γιου του λαού μας. Πείνα - Κρεμάλα Πόλεμος. Είναι ο νόμος του αμερικανικού δολαρίου. Σ' αυτόν το νόμο υποτάσσεται και δουλεύει όλο το μοναρχοφασιστικό σκυλολόι...
Ο κατάλογος δεν σταμάτα εδώ. Σε όλο τον κόσμο το οκτάωρο, τα εργατικά δικαιώματα, οι άδειες, τα δικαιώματα στην υγεία και στην παιδεία δεν χαρίστηκαν στους εργαζόμενους, αλλά κατακτήθηκαν με την οργάνωση και τους αγώνες τους απέναντι στην μεγαλοεργοδοσία, στους βιομήχανους, εφοπλιστές και τραπεζίτες που και σήμερα θέλουν να τα πάρουν όλα πίσω, για να αυξήσουν τα κέρδη τους, με αποτέλεσμα οι σημερινοί μαθητές να καλούνται να ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους, τη στιγμή που η παραγωγικότητα και η τεχνολογία προχωρά με χίλια! Οι νέοι εργαζόμενοι τα ζουν όλα αυτά στο πετσί τους και δεν πρέπει να τσιμπήσουν στο παραμύθι ότι δήθεν αν βάλουν πλάτη για την ανάπτυξη των επιχειρήσεων θα περάσουν και αυτοί καλά.
Δεν πρέπει να τσιμπήσουν στο δηλητήριο του εθνικισμού και των πολεμικών κραυγών που ποτίζουν τη νέα γενιά οι ίδιοι που μας κόβουν το μεροκάματο, που αξιοποιούν την ανεργία για να σκύβουμε στη δουλειά το κεφάλι. Δεν θα διστάσουν να φέρουν και άλλους πολέμους στην περιοχή μας για το μοίρασμα των αγορών, των πετρελαίων, των κερδών τους. Αυτοί είναι που ενισχύουν φασιστικά κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή, γιατί θέλουν μαντρόσκυλα ενάντια σε απεργίες και αγώνες. Θέλουν να κρύψουν τους πραγματικούς ενόχους για τη φτώχεια, την ανέχεια, την ανεργία και να φορτώσουν την ευθύνη στους μετανάστες, λες και υπέγραψαν οι μετανάστες τα μνημόνια ή λες και φταίνε οι ίδιοι που τους βομβαρδίζουν. Αυτό που πραγματικά τους ενοχλεί, είναι μια νέα γενιά εργαζομένων που αγωνίζεται, μαθητές που σηκώνουν το κεφάλι, που κατεβαίνουν στους δρόμους ενάντια στο κλείσιμο τμημάτων, στις τραγικές ελλείψεις στα σχολεία, ενάντια σε μια πολιτική που ήθελε μέχρι και να «εξαφανίσει» τους άρρωστους στις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια,
Η ίδια η ζωή σου δείχνει ότι με την οργάνωση και τον αγώνα μπορούμε να φέρουμε τα πάνω, κάτω! Και σήμερα, το 2017, τα αιτήματα για δουλειά με δικαιώματα, σε ανθρώπινες συνθήκες είναι επίκαιρα. Και σήμερα, το 2017, θέλουν σκλάβους τους σημερινούς αλλά και τους αυριανούς εργαζόμενους, εσάς! Θέλουν τους λαούς χωρισμένους, κρέας για τα κανόνια τους!

Αυτό που πρέπει να κρατήσεις στο μυαλό σου είναι ότι κανένα δικαίωμα δεν χαρίστηκε ποτέ από κανέναν!

Τίποτα δεν χαρίστηκε στους γονείς σας, τίποτα δε θα χαριστεί και σε εσάς. Οι νέοι εργαζόμενοι μπορούν να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους. Χρειάζεται να αναμετρηθούν με την πολιτική που επιβάλλει και στηρίζει αυτή την βάρβαρη πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την εργοδοσία. Σήμερα μέσα από τα μαθητικά συμβούλια, τα 5μελη και 15μελη, αύριο μέσα από τα σωματεία. Να θυμάσαι… Για να ζήσεις καλύτερα σήμερα, πρέπει από τώρα να σημαδέψεις την απάνθρωπη κοινωνία που μια πολύ μικρή μειοψηφία, τα μεγάλα αφεντικά κατέχει το 90% του πλούτου.

Η Πρώτη Μαΐου δεν είναι άλλη μια μέρα, είναι μέρα αγώνα. Δείχνει το δρόμο για να κάνουμε το μέλλον δική μας υπόθεση!

Paneladiki