Μια πρωτομαγιά, κάπως διαφορετική από τις άλλες. Και κάπως ίδια.
Σήμερα είμαστε στο σπίτι. Σήμερα γιορτάζουμε, φωνάζουμε, διεκδικούμε, αγωνιζόμαστε.
Η πρώτη του Μάη, έχει τραγουδηθεί ίσως όσο καμία άλλη μέρα στον κόσμο.
Ήταν, είναι και θα είναι έμπνευση για χιλιάδες καλλιτέχνες. Όπως και για χιλιάδες εργαζόμενους.  
 Δε θα σταματήσουμε λοιπόν να φωνάζουμε, να παλεύουμε, να διεκδικούμε.
Δε θα σταματήσουμε μέχρι να μπορούμε να ζήσουμε.
Δε θα σταματήσουμε, γιατί όσα έρχονται, τώρα κοντά ή και πιο μακριά, θέλουμε να μας βρουν πιο δυνατούς.
Πιο ενωμένους. Με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου.
Δε θα σταματήσουμε μέχρι να μπορούμε να ζούμε όχι σαν επαίτες, αλλά ως εργαζόμενοι, ως καλλιτέχνες, που μπορούμε να προσφέρουμε από τη δική μας τη φωτιά στη φωτιά όλου του κόσμου.