Αυτοβιογραφικό έργο της Έλλης Λαμπρίδη, αφιερωμένο στην τραγική ιστορία της κόρης της σε συνεχή παραλληλισμό με την σύγχρονη ελληνική ιστορία.
...θυμούμαι,θυμούμαι...σαν όταν,ήσουν κάπου πέντε ή έξη χρονών,κατάλαβες για πρώτη φορά τη σκληρή φύση του καιρού και τι θα πει γεράματα,και πως έρχονται σε όλους...και μου`πες,καθώς περπατούσαμε στο Φάληρο:"μαμά,είναι αλήθεια γρια η γιαγιά;" ..και είπα ναι,και στάθηκες λίγο και ύστερα ξανά πες:"και συ θα γεράσεις,μαμά;"...κι απάντησα ,προκαλώντας τους φυσικούς νόμους:"βέβαια,θα γεράσω,μα εγώ,και γρια,πάλι θα τρέχω και θα κολυμπώ στη θάλασσα,και θ`ανεβαίνω βουνά..."...κι ευχαριστήθηκες,και με κοίταξες με τα σοβαρά βαθιά σου μάτια με τις ανάριες μπρμπιλωτές σπιθίτσες τους κι έβγαλες ένα μικρο ανακουφισμένο στεναγμό κ`είπες τέλος. "Α, καλά..."
Έχει θάλασσες εκεί που είσαι,αγάπη μου,έχει βουνά;
 |
| ΝΙΚΗ |