Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων στην κύρια αρτηρία σύνδεσης με την Αλβανία και πάνω σε έναν περίοπτο λόφο δεσπόζουν τα Δολιανά. Κέντρο της περιοχής την περίοδο του Μεσοπολέμου, με τα αρχοντικά τους, παραπέμπουν μέχρι σήμερα τις μνήμες στις εποχές των ξενιτεμένων στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, στα χρόνια που οι δαιμόνιοι αυτοί έμποροι έφερναν εκτός από πλούτο την αισθητική και την τεχνική άλλων λαών στον τόπο τους
Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα όμορφο χωριό του Πωγωνίου, τα Δολιανά, οι κάτοικοι περνούσαν ευχάριστα τον καιρό τους. Καμάρωναν ...
Το ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΟΛΙΑΝΩΝ συνήλθε σε Γενική Συνέλευση την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2005 (δεν ήταν ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ αλλά του Αγίου Δημητρίου) και μετά από διαλογική συζήτηση αποφάσισε : Να εκδώσει την παρακάτω ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.
Το ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΟΛΙΑΝΩΝ συνήλθε σε Γενική Συνέλευση την Τετάρτη 20 Ιουλίου 2005 (ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ) και μετά από διαλογική συζήτηση αποφάσισε : Να εκδώσει τον παρακάτω 2ο Καλοκαιριάτικο ΧΡΗΣΜΟ.Α΄ ΜΕΡΟΣ Ο ΣΜΕΚ απέκτησε ένα μεγάλο κομμάτι της περιουσίας του (κυρίως των κτισμάτων) μέσα από την ίδια τακτική και διαδικασία.Τα διάφορα Διοικητικά Συμβούλια φορέων των Δολιανών (η πλειοψηφία τους ήταν μέλη του ΣΜΕΚ) αποφάσιζαν,πολλές φορές απρογραμμάτιστα,και άρχιζαν ένα έργο στα Δολιανά.Έκαναν εράνους,συγκέντρωναν χρήματα.Οι ξενιτεμένοι Δολιανίτες πάντα πρόθυμα πρόσφεραν.Στην πορεία,όμως,αφού τάχα διαπίστωναν ότι δεν μπορούσαν να τελειώσουν τα κτίσματα τα ΔΩΡΙΖΑΝ στο ΣΜΕΚ.Έτσι έργα και κτίσματα της εκκλησίας,του Παλαιού Ταμείου Εξαγοράς Χερσαίας Γης του χωριού μας,της Κοινότητας,κλπ,αφού ο ΣΜΕΚ χρηματοδοτούσε το τελευταίο στάδιο αποπεράτωσής τους ή αναλάμβανε την ανακαίνισή τους, ανήκουν τώρα πια σ’ αυτόν.
Παίρνοντας αφορμή από το άρθρο του Γ. Τσούβαλη στην εφημερίδα της Αδελφότητας « Δολιανίτικα Νέα» Σχόλια-Παρατηρήσεις με αφορμή τη Συνέλευση και τις αναφορές στο ίδιο θέμα του «2ου Καλοκαιρινού χρησμού» που κυκλοφόρησε στο χωριό, νοιώθω την υποχρέωση να καταθέσω την δικιά μου μαρτυρία μιας και στο διάστημα που αναφέρονται σαν μέλος της Αδελφότητας παρακολούθησα όλες τις Γενικές Συνελεύσεις.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
Ο πρόεδρος του Δ.Σ ανακοινώνει στη Γενική Συνέλευση αίτημα της τότε Κοινότητας Δολιανών για οικονομική συνδρομή με στόχο την μεταφορά-επέκταση του νεκροταφείου. Η συνέλευση κάνει αποδεκτή την πρόταση του Δ.Σ. και έτσι ξεκινάει ο έρανος.
... απευθύνθηκε στην Αρχή μας, διαμαρτυρόμενος για μη απάντηση στην υποβληθείσα αίτηση στον Δήμο Καλπακίου ...
Φωτογραφίες
Παρακαλούνται όσοι αναγνωρίζουν πρόσωπα στις παλιές φωτογραφίες να μας τα στείλουν για να τα καταγράψουμε.
Συνάντηση αποφοίτων
1977-2007
30 χρόνια μετά ...
Πριν από κάμποσα χρόνια, συναντήθηκα τυχαία στην Αθήνα με τον Τάσο τον Τασιουλόπουλο. Είχαμε να συναντηθούμε από το ’86 στο σουβλατζίδικο του Χρήστου Σιαμπέκα, σε μια στοά παράλληλη στην Αθηνάς. Τα είπαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και χωρίσαμε. Μετά από μερικούς μήνες μου τηλεφωνεί και με πάθος, μου ρίχνει την ιδέα να προκαλέσουμε συνάντηση συμμαθητών στα Δολιανά. Εγώ, για να πω την αμαρτία μου, δεν ‘’τρελάθηκα’’.
Είμαι από τα Δολιανά, δεν μου είχε πονέσει να τα δω, μιας και τα καλοκαίρια περνώ αρκετό χρόνο στο χωριό. Μου άρεσε όμως η ιδέα να συναντηθώ με ανθρώπους που είχα να τους δω από τότε. Συμφώνησα και πήγα στο Γιώργο το Σκόρδο, που ήταν Λυκειάρχης. Μου φωτοτύπησε την κατάσταση και σημείωσε για όσους ήξερε, που βρίσκεται ο καθένας, τη δουλειά κάνει και όποιο άλλο στοιχείο είχε. (Σας πληροφορώ ότι η χρησιμότητα ήταν τεράστια). Τα έστειλα στον Τάσο και περίμενα. Το είχα πλέον ξεχάσει, μέχρι την άνοιξη που άρχισε ο πονοκέφαλος από τα τηλέφωνα και τα e-mail του Τασιουλόπουλου. Τελικά η συνάντηση ορίστηκε και στις 12 Αυγούστου 2007 έγινε πραγματικότητα. Ήταν πράγματι μεγάλη η συγκίνηση. Τριάντα δύο κορίτσια και αγόρια να συναντιούνται στην αυλή μετά από 30 χρόνια. Αγκαλιές, φιλιά, πειράγματα, αναμνήσεις… Μαζί και τέσσερις από τους καθηγητές μας: Ο Γιώργος ο Σκόρδος, ο Κώστας ο Αναστασίου, ο Αποστόλης ο Μπενάτσης και η Τσιούρη η Κασσιανή. Εκεί και ο επιστάτης του σχολείου, ο Τάκης ο Νάκος. Εκεί κι ο Τάκης ο Σκαλωμένος απ’ το Οικοτροφείο. Μαζευτήκαμε στο αμφιθέατρο. Πήραμε παρουσίες. Θυμηθήκαμε τους δυο συμμαθητές μας που έχουν χαθεί. Τον Αλέκο το Βαλάκο και τον Κώστα τον Νικολάου. Βάλαμε και απουσίες. Τις θεωρήσαμε δικαιολογημένες. Καθηγητές που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν, μας τηλεφώνησαν και μας χαιρέτησαν. Από κει κάποιοι κάναν βόλτα στο χωριό και κάποιοι στο Οικοτροφείο. Όλοι μαζί κατεβήκαμε στην ταβέρνα του Ντέλλα, στη γέφυρα του Καλαμά. Από τις 11 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και κανένας δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Με εντυπωσίασε η παρουσία του Γιώργου του Μπαζίνη, που ήρθε με τη γυναίκα του από τα Χανιά μόνο για την συνάντηση. Κι άλλοι ήρθαν από μακριά. Χάρηκα που τους είδα όλους. Χωρίσαμε με αγκαλιές και την υπόσχεση να το ξανακάνουμε. Όχι στα τριάντα πάλι. Νωρίτερα. Για να προλάβουμε. Τριάντα χρόνια είναι πολλά για να περιμένουμε.
Τάκης Φασούλας
*Παλιές φωτογραφίες έχουν στείλει (με χρονική σειρά) :
Τάκης Φασούλας
Ρένα Δόκου
Θόδωρος Τσαμπαλάς
Μια φορά ...
... κι' έναν καιρό