Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων στην κύρια αρτηρία σύνδεσης με την Αλβανία και πάνω σε έναν περίοπτο λόφο δεσπόζουν τα Δολιανά. Κέντρο της περιοχής την περίοδο του Μεσοπολέμου, με τα αρχοντικά τους, παραπέμπουν μέχρι σήμερα τις μνήμες στις εποχές των ξενιτεμένων στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, στα χρόνια που οι δαιμόνιοι αυτοί έμποροι έφερναν εκτός από πλούτο την αισθητική και την τεχνική άλλων λαών στον τόπο τους
Έγινε φέτος το Δεκαπενταύγουστο (2011) στα Δολιανά με πρωτοβουλία του συγχωριανού μας Σταμούλη Στέφανου και υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου το παιχνίδι το «κυνήγι του θησαυρού».
Στόχος του παιχνιδιού ήταν, όσοι πήραν μέρος, να ψάξουν τα σοκάκια του χωριού μας, να περπατήσουν τους μαχαλάδες του, να ρωτήσουν πατεράδες και παππούδες για να εντοπίσουν και να μάθουν ποια είναι τα μέρη και τα πρόσωπα, που τόσο…όμορφα περιέγραφαν οι ερωτήσεις του Στέφανου. Είκοσι ήταν οι ερωτήσεις, που δόθηκαν στους «διαγωνιζόμενους» και έπρεπε σε δύο μέρες να απαντηθούν όλες σωστά για να βραβευθούν οι νικητές από το Σύλλογο.
Από το μέρος που βγαίνει ο ήλιος,
σπίτι ψηλό από παλιά είναι χτισμένο.
Παράξενο που η πόρτα του "άκρο" ανθρώπου έχει κρεμασμένο,
μα στο πεζούλι της, σε πέτρα ποταμίσια, το 1 είναι γραμμένο.
1).Αγανακτισμένοι είναι οι κάτοικοι των Δολιανών του Δήμου Πωγωνίου. Οι λογαριασμοί ύδρευσης, για το α΄ εξάμηνο του 2010 (που τους ήρθαν τώρα να πληρώσουν) παραείναι λένε…φουσκωμένοι!
Ζήτησαν να μάθουν το λόγο και…κανείς δεν τους εξηγεί το γιατί!
Άλλοι έμαθαν ότι στο α΄ εξάμηνο προστέθηκαν και τα κυβικά νερού που καταναλώθηκαν και την περίοδο του καλοκαιριού του ’10!! Αν έγινε αυτό μπορεί ο λογαριασμός του 2ου εξαμήνου του ’10 να είναι μικρότερος, αλλά το πρόβλημα δημιουργείται από τη στιγμή που η κοστολόγηση γίνεται ανάλογα με την κατανάλωση και υπάρχει συντελεστής χρέωσης για αριθμό κυβικών νερού, που σημαίνει ότι ο Δήμος συνειδητά τους…έκλεψε!
Άλλοι έμαθαν ότι έχουν χαθεί οι καταστάσεις της καταγραφής των κυβικών μέτρων! Και μη χειρότερα…!
Μπορεί να ήταν προγραμματισμένο!Ίσως να ήταν τυχαίο!
Μακάρι η αποκατάσταση να έγινε «γιατί αλλάξαμε» (τίτλος του προηγούμενου σχετικού άρθρου) και σήμερα Μ .Σάββατο ο χώρος να είναι καλύτερος από την αρχική του μορφή. Μακάρι…
Πιστεύω ότι, όταν υπάρχει η βούληση, πολλά μπορούν να γίνουν!
Όταν υπάρχουν, έστω και λίγες, «υγιείς φωνές» πολλά μπορούν να διορθωθούν.
Είμαι σίγουρος ότι, η καταγγελία, η διαμαρτυρία, η απεργία, ο ΑΓΩΝΑΣ, … είναι πάντα μια επένδυση δημιουργίας. Είναι το «ταξίδι» που οδηγεί στην «Ιθάκη», του πιο δίκαιου και δημιουργικού αύριο! Ένα τέτοιο αύριο που πρέπει και μπορούμε να εξασφαλίσουμε και για τα Δολιανά αρκεί να …!!
Μ.Σάββατο23/04/2011
Φωτογραφίες
Παρακαλούνται όσοι αναγνωρίζουν πρόσωπα στις παλιές φωτογραφίες να μας τα στείλουν για να τα καταγράψουμε.
Συνάντηση αποφοίτων
1977-2007
30 χρόνια μετά ...
Πριν από κάμποσα χρόνια, συναντήθηκα τυχαία στην Αθήνα με τον Τάσο τον Τασιουλόπουλο. Είχαμε να συναντηθούμε από το ’86 στο σουβλατζίδικο του Χρήστου Σιαμπέκα, σε μια στοά παράλληλη στην Αθηνάς. Τα είπαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και χωρίσαμε. Μετά από μερικούς μήνες μου τηλεφωνεί και με πάθος, μου ρίχνει την ιδέα να προκαλέσουμε συνάντηση συμμαθητών στα Δολιανά. Εγώ, για να πω την αμαρτία μου, δεν ‘’τρελάθηκα’’.
Είμαι από τα Δολιανά, δεν μου είχε πονέσει να τα δω, μιας και τα καλοκαίρια περνώ αρκετό χρόνο στο χωριό. Μου άρεσε όμως η ιδέα να συναντηθώ με ανθρώπους που είχα να τους δω από τότε. Συμφώνησα και πήγα στο Γιώργο το Σκόρδο, που ήταν Λυκειάρχης. Μου φωτοτύπησε την κατάσταση και σημείωσε για όσους ήξερε, που βρίσκεται ο καθένας, τη δουλειά κάνει και όποιο άλλο στοιχείο είχε. (Σας πληροφορώ ότι η χρησιμότητα ήταν τεράστια). Τα έστειλα στον Τάσο και περίμενα. Το είχα πλέον ξεχάσει, μέχρι την άνοιξη που άρχισε ο πονοκέφαλος από τα τηλέφωνα και τα e-mail του Τασιουλόπουλου. Τελικά η συνάντηση ορίστηκε και στις 12 Αυγούστου 2007 έγινε πραγματικότητα. Ήταν πράγματι μεγάλη η συγκίνηση. Τριάντα δύο κορίτσια και αγόρια να συναντιούνται στην αυλή μετά από 30 χρόνια. Αγκαλιές, φιλιά, πειράγματα, αναμνήσεις… Μαζί και τέσσερις από τους καθηγητές μας: Ο Γιώργος ο Σκόρδος, ο Κώστας ο Αναστασίου, ο Αποστόλης ο Μπενάτσης και η Τσιούρη η Κασσιανή. Εκεί και ο επιστάτης του σχολείου, ο Τάκης ο Νάκος. Εκεί κι ο Τάκης ο Σκαλωμένος απ’ το Οικοτροφείο. Μαζευτήκαμε στο αμφιθέατρο. Πήραμε παρουσίες. Θυμηθήκαμε τους δυο συμμαθητές μας που έχουν χαθεί. Τον Αλέκο το Βαλάκο και τον Κώστα τον Νικολάου. Βάλαμε και απουσίες. Τις θεωρήσαμε δικαιολογημένες. Καθηγητές που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν, μας τηλεφώνησαν και μας χαιρέτησαν. Από κει κάποιοι κάναν βόλτα στο χωριό και κάποιοι στο Οικοτροφείο. Όλοι μαζί κατεβήκαμε στην ταβέρνα του Ντέλλα, στη γέφυρα του Καλαμά. Από τις 11 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και κανένας δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Με εντυπωσίασε η παρουσία του Γιώργου του Μπαζίνη, που ήρθε με τη γυναίκα του από τα Χανιά μόνο για την συνάντηση. Κι άλλοι ήρθαν από μακριά. Χάρηκα που τους είδα όλους. Χωρίσαμε με αγκαλιές και την υπόσχεση να το ξανακάνουμε. Όχι στα τριάντα πάλι. Νωρίτερα. Για να προλάβουμε. Τριάντα χρόνια είναι πολλά για να περιμένουμε.
Τάκης Φασούλας
*Παλιές φωτογραφίες έχουν στείλει (με χρονική σειρά) :
Τάκης Φασούλας
Ρένα Δόκου
Θόδωρος Τσαμπαλάς
Μια φορά ...
... κι' έναν καιρό