Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων στην κύρια αρτηρία σύνδεσης με την Αλβανία και πάνω σε έναν περίοπτο λόφο δεσπόζουν τα Δολιανά. Κέντρο της περιοχής την περίοδο του Μεσοπολέμου, με τα αρχοντικά τους, παραπέμπουν μέχρι σήμερα τις μνήμες στις εποχές των ξενιτεμένων στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, στα χρόνια που οι δαιμόνιοι αυτοί έμποροι έφερναν εκτός από πλούτο την αισθητική και την τεχνική άλλων λαών στον τόπο τους
Μια ακόμα επιτυχημένη εκδήλωση του Συλλόγου. Τη Δευτέρα 12 Αυγούστου 2013, ο Γιώργος Γάκης με το συγκρότημα του έιχε μια εκπληκτική παρουσία στο νερόμυλο της Οπάγιας. Το πρόγραμμα άνοιξε ένα rock γκρουπ κοριτσιών. Μετά ακούσαμε κλασσικά κομμάτια της rock. Στη συνέχεια έγινε μια εξαιρετική προσπάθεια σύνδεσης παραδοσιακής μουσικής και rock. Με φόντο τον μύλο και μέσα σε μια φανταστική ατμόσφαιρα το άκουσμα ήταν καταπληκτικό.
(Το βίντεο μας το έστειλε ο Ανδρέας Τσούβαλης)
Μεγάλη επιτυχία είχε η απόφαση του συλλόγου να διοργανώσει για πρώτη φορά ημερήσιο γλέντι στα Δολιανά. Δεν μπόρεσα να παρευρεθώ, αλλά χτες που πήγα στο χωριό και ρώτησα δεν μου μεταφέρθηκε κανένα παράπονο. Άψογη εξυπηρέτηση, κέφι, μαζική συμμετοχή. Μπράβο στο σύλλογο που το σκέφτηκε! Μπράβο σε όλους όσους βοήθησαν! Μπράβο στους χωριανούς που το απόλαυσαν και δεν το πολέμησαν! Μπράβο και σ' αυτούς που έκατσαν και μετά τις 9:00΄ (περίπου) που έφυγαν τα όργανα !!!!!
(Το βίντεο μας το έστειλε ο Ανδρέας Τσούβαλης)
Εκεί στις αρχές Νοεμβρίου γράφαμαν την αντιγραφή στο δίγραμμο τετράδιο, με το μολύβι.
Δηλαδή από την πλάκα και το κοντύλι περνάγαμαν στο χαρτί και το μολύβι ενώ στη πλάκα συνεχίζαμαν να ασκούμαστε στο γράψιμο και στην ορθογραφία.
Τα δίγραμμα τετράδια σήμερα δεν χρησιμοποιούνται στα σχολεία .Εγώ προσωπικά τα θεωρώ ιδανικά για τους μικρούς μαθητές της α΄τάξης γιατί νομίζω ότι βοηθάνε στα συμμετρικά γράμματα και στη ορθογραφία.
Είμαι σίγουρος ότι οι παλιότεροι θυμάστε πως γράφαμαν στο δίγραμμο τετράδιο: “ Λόλα να ένα μήλο “
Αλήθεια θυμιέστε τον εαυτό σας στην Α΄τάξη του Δημοτικού σχολείου
Αγαπητοί μου φίλοι αναγνώστες. Αν ναι να συνεχίσω .Μια και εγώ ζωηρά θυμιέμαι τις πρώτες μου σχολικές εμπειρίες είπα να σας τις γράψω.
Κρατάω στη μνήμη μου σαν κεριά αναμμένα εκείνες τις ΄΄ φ’λλάδες΄΄ τα αναγνωστικά της κάθε τάξης και προπαντός της Α΄τάξης.
Εκείνο τα παλιό αναγνωστικό το φυλάω στην βιβλιοθήκη μου σαν κειμήλιο.
Επίσης κρατάω και μια πλάκα μ΄ένα κονδύλι. Το βρήκα σε ένα παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι.
Στον παρακάτω ιστότοπο βρήκαμε αυτό το όμορφο βίντεο για το χωριό. Απολάυστε το!
ΤΖΟΥΡΛΑΚΟΣ
Φωτογραφίες
Παρακαλούνται όσοι αναγνωρίζουν πρόσωπα στις παλιές φωτογραφίες να μας τα στείλουν για να τα καταγράψουμε.
Συνάντηση αποφοίτων
1977-2007
30 χρόνια μετά ...
Πριν από κάμποσα χρόνια, συναντήθηκα τυχαία στην Αθήνα με τον Τάσο τον Τασιουλόπουλο. Είχαμε να συναντηθούμε από το ’86 στο σουβλατζίδικο του Χρήστου Σιαμπέκα, σε μια στοά παράλληλη στην Αθηνάς. Τα είπαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και χωρίσαμε. Μετά από μερικούς μήνες μου τηλεφωνεί και με πάθος, μου ρίχνει την ιδέα να προκαλέσουμε συνάντηση συμμαθητών στα Δολιανά. Εγώ, για να πω την αμαρτία μου, δεν ‘’τρελάθηκα’’.
Είμαι από τα Δολιανά, δεν μου είχε πονέσει να τα δω, μιας και τα καλοκαίρια περνώ αρκετό χρόνο στο χωριό. Μου άρεσε όμως η ιδέα να συναντηθώ με ανθρώπους που είχα να τους δω από τότε. Συμφώνησα και πήγα στο Γιώργο το Σκόρδο, που ήταν Λυκειάρχης. Μου φωτοτύπησε την κατάσταση και σημείωσε για όσους ήξερε, που βρίσκεται ο καθένας, τη δουλειά κάνει και όποιο άλλο στοιχείο είχε. (Σας πληροφορώ ότι η χρησιμότητα ήταν τεράστια). Τα έστειλα στον Τάσο και περίμενα. Το είχα πλέον ξεχάσει, μέχρι την άνοιξη που άρχισε ο πονοκέφαλος από τα τηλέφωνα και τα e-mail του Τασιουλόπουλου. Τελικά η συνάντηση ορίστηκε και στις 12 Αυγούστου 2007 έγινε πραγματικότητα. Ήταν πράγματι μεγάλη η συγκίνηση. Τριάντα δύο κορίτσια και αγόρια να συναντιούνται στην αυλή μετά από 30 χρόνια. Αγκαλιές, φιλιά, πειράγματα, αναμνήσεις… Μαζί και τέσσερις από τους καθηγητές μας: Ο Γιώργος ο Σκόρδος, ο Κώστας ο Αναστασίου, ο Αποστόλης ο Μπενάτσης και η Τσιούρη η Κασσιανή. Εκεί και ο επιστάτης του σχολείου, ο Τάκης ο Νάκος. Εκεί κι ο Τάκης ο Σκαλωμένος απ’ το Οικοτροφείο. Μαζευτήκαμε στο αμφιθέατρο. Πήραμε παρουσίες. Θυμηθήκαμε τους δυο συμμαθητές μας που έχουν χαθεί. Τον Αλέκο το Βαλάκο και τον Κώστα τον Νικολάου. Βάλαμε και απουσίες. Τις θεωρήσαμε δικαιολογημένες. Καθηγητές που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν, μας τηλεφώνησαν και μας χαιρέτησαν. Από κει κάποιοι κάναν βόλτα στο χωριό και κάποιοι στο Οικοτροφείο. Όλοι μαζί κατεβήκαμε στην ταβέρνα του Ντέλλα, στη γέφυρα του Καλαμά. Από τις 11 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και κανένας δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Με εντυπωσίασε η παρουσία του Γιώργου του Μπαζίνη, που ήρθε με τη γυναίκα του από τα Χανιά μόνο για την συνάντηση. Κι άλλοι ήρθαν από μακριά. Χάρηκα που τους είδα όλους. Χωρίσαμε με αγκαλιές και την υπόσχεση να το ξανακάνουμε. Όχι στα τριάντα πάλι. Νωρίτερα. Για να προλάβουμε. Τριάντα χρόνια είναι πολλά για να περιμένουμε.
Τάκης Φασούλας
*Παλιές φωτογραφίες έχουν στείλει (με χρονική σειρά) :
Τάκης Φασούλας
Ρένα Δόκου
Θόδωρος Τσαμπαλάς
Μια φορά ...
... κι' έναν καιρό