Η πανδημία του κοροναϊού μας ανάγκασε να παρακολουθούμε περισσότερο τηλεόραση. Ένα από τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς, πέρα από την ποιότητα την πληρότητα και την εγκυρότητα της ενημέρωσης (που σαφώς δεν υπάρχει), είναι και η διαχρονικότητα της αμάθειας των δημοσιογράφων και των δημοσίων προσώπων. Απλά αυτές τις μέρες παρελαύνουν πολλοί επώνυμοι και το φαινόμενο είναι πολύ έντονο.
«Έγκριτοι» δημοσιογράφοι, με πολλές περγαμηνές σκοτώνουν (χωρίς εισαγωγικά η λέξη) κυριολεκτικά την γλώσσα.

 *** Ώρα εφτά ηλεκτρικός, μια μπίρα στην καντίνα κι έπειτα για το σπίτι μπρος... ζωή σε καραντίνα.
                                                                              ***
*** Εσείς κλείσατε το αρνάκι σας για το Πάσχα ή πάλι θα τρέχετε τελευταία στιγμή;
*** Ορίστε;
*** Είπε όντως ο Πέτσας ότι εφέτος δεν θα βάλουμε σούβλα;

ΣΟΥΒΛΕΣ 2

ΚΑΝΑΛΙΑ

Στην εποχή της πανδημίας, αλλά και γενικότερα σε περιόδους κρίσης (οικονομικής, πόλεμοι κ.α.) βασική φροντίδα του συστήματος και των μηχανισμών του είναι ο έλεγχος της ενημέρωσης και άρα η χρησιμοποίηση του «όπλου» αυτού σε βάρος του λαού.

Ο έλεγχος γίνεται με πολλές μορφές που ιστορικά έχουν δώσει πολλά παραδείγματα.

Από διώξεις δημοσιογράφων και απαγορεύσεις εφημερίδων μέχρι πολύμορφη «εξαγορά» ΜΜΕ και δημοσιογράφων.

Περίσσεψε η κυβερνητική υποκρισία για τους αστυνομικούς!
Αυτοί που δεν ‘’μένουμε σπίτι’’ αλλά βρίσκονται συνεχώς στους δρόμους.
Αυτοί που έχουν αφεθεί στην τύχη τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους επειδή το κράτος δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

«Έχουμε πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό» δήλωσε ο πρωθυπουργός, αλλά όπως φαίνεται σε αυτό τον πόλεμο κάποιοι έχουν επιλέξει να πάμε με εθελοντές, χειροκροτήματα στα μπαλκόνια και χαρτάκια που να γράφουμε που πάμε κάθε φορά που βγαίνουμε από το σπίτι.!