1FΧΑΡΙΛΑΟΣ"Κατά την κατοχή ανταμώναμε στο Καρπενήσι. Ητανε τότε στην 13η Μεραρχία του ΕΛΑΣ.

Αργότερα κατά το 1958 ανταμώσαμε στις φυλακές της Αίγινας, κρατούμενοι και οι δύο στον ίδιο θάλαμο στη Β Αχτίνα.

Τελευταίο αντάμωμα ήτανε στα τέλη του 1972 στη Μόσχα.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανένας για τη δράση και προσφορά του Γεωργούλα για το καλό του τόπου.

Πολυτάλαντος και πολυβασανισμένος. Ενα θα 'θελα απ' όλα να ξεχωρίσω.

Η πρωτοβουλία του για την οργάνωση και λειτουργία της αυτοδιοίκησης και λαϊκής δικαιοσύνης στον Κλειτσό της Ευρυτανίας κατά την κατοχή.

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε και το πρώτο φύτρο της λαϊκής εξουσίας στη σκλαβωμένη Ελλάδα.

Φύτρο που βλάστησε και ξαπλώθηκε σε όλα τα χωριά της Ευρυτανίας, σε συνέχεια στη Ρούμελη και Θεσσαλία.

Πολύτροπος στη δράση του που πάντα συνοδευόταν με ένα πηγαίο χιούμορ.

Λέγανε ότι είχε πιει νερό από τους Ντάληδες (Τοπολιανίτες χωρικοί φημισμένοι για το ιδιόρρυθμο χιούμορ).

Με μια λέξη ήταν ξουράφι Καρπενησιώτικο".

Χαρίλαος Φλωράκης, για τον συγχωριανό και "ψευτοσυγγενή" του Γεωργούλα Μπέικο

                                                                      Περισσότερα

Κάποτε ρώτησαν τον Γκέμπελς αν υπήρχαν κρεματόρια κι αν οι ναζί είχαν επιδοθεί στην εξολόθρευση των Εβραίων. Κι εκείνος απάντησε: «Αδύνατον, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα το γνώριζα»! Η ιστορία του γκεμπελισμού είναι επομένως παλιότερη των αποβρασμάτων που την υπηρετούν. Η διαφορά πλέον είναι ότι ο γκεμπελισμός πέραν των παλιών μεθόδων, αξιοποιεί και νέες μορφές διάχυσής του, όπως για παράδειγμα αυτός ο παράλληλος και συχνά ανεξέλεγκτος κόσμος του διαδικτύου. Όποιος επιχειρήσει να σερφάρει τούτες τις μέρες της επετείου του Πολυτεχνείου στο διαδίκτυο θα διαπιστώσει ότι είναι αδύνατον να μείνει ανέγγιχτος από τα βρομόνερα του γκεμπελισμού. Η προσφιλής ενασχόληση των διαδικτυακών «ΕΣΑτζήδων» είναι  η διακίνηση της θεωρίας πως «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο» και πως «οι νεκροί  του Πολυτεχνείου είναι μύθος»…

περισσότερα

pitharxikos oulamos kalpakiou2Το Καλπάκι ή στρατόπεδο Καλπακίου,υπήρξε ο μεταξικός προπομπός της Μακρονήσου.

Αναφερόμαστε φυσικά στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου "τάφο των ζωντανών", όπως τον αποκαλούσαν και ο οποίος ξεκίνησε να λειτουργεί από τον Αύγουστο του 1924. 

Η αρχική του λειτουργία ήταν να ... συνετίσει τους απείθαρχους φαντάρους.

Η πραγματική του όμως λειτουργία ήταν πολύ διαφορετική. 

Το Καλπάκι είναι ένα από τα πρώτα κάτεργα που οργάνωσαν οι στρατοκράτες του αστικού κράτους και σε αυτό εφαρμόστηκαν μέθοδοι βασανισμού και ψυχολογικής πίεσης που επαναλήφθηκαν αργότερα προσαρμοσμένες στις πιο σύγχρονες μορφές τους από τη μεταξική δικτατορία και το εμφυλιακό κράτος.

Σε μια συζήτηση με έναν φίλο χθες προέκυψε το θέμα της γνώσης της ελληνικής ιστορίας. Κουβέντα στην κουβέντα διαπιστώσαμε ότι πολλές ιστορίες στο πέρασμα του χρόνου έχουν αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό που το άσπρο έχει γίνει μαύρο. Σαν νέοι, στα πανηγύρια που πηγαίναμε, πόσες φορές δεν γίναμε μάρτυρες ξυλοδαρμών που είχαν σαν αφορμή το τραγούδι " Γρίβα μ' σε θέλει ο βασιλιάς". Βασιλόφρονες το παρήγγειλαν και δημοκράτες αντιδρούσαν. Σχεδόν πάντα την πλήρωναν οι οργανοπαίχτες. Σας παραθέτω λοιπόν την ιστορία για να καταλάβετε: