1958Το ντοκουμέντο χαρακτηρίζεται ως «ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ» έχει ημερομηνία 17 Σεπτεμβρίου 1958 (η ΕΔΑ ήταν ήδη αξιωματική αντιπολίτευση…) έχει την υπογραφή του Υπουργού Β. Ελλάδας και απευθύνεται προς «Το επί των Εξωτερικών Β’ Υπουργείον Α’ Πολιτικήν Δ/νσιν», ενώ στους πίνακες αποδεκτών είναι η ΚΥΠ, το Κέντρο Αλλοδαπών Θεσ/νικης και ο Νομάρχης Ημαθίας.Προέρχεται από το αρχείο της Νομαρχίας Ημαθίας (ΓΑΚ Ν. Ημαθίας)

Κάνοντας μια προσπάθεια αποκατάστασης της ιστορίας αλλά και της διαστρέβλωσης που έχουν υποστεί τα τραγούδια για να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες καταγράφουμε για μια ακόμα φορά τις πληροφορίες που υπάρχουν.


....Η 8η Μεραρχία του ΔΣΕ στη Μουργκάνα, δίνοντας ηρωική μάχη όλες αυτές τις μέρες, αποφασίζει να φύγει πια από την περιοχή συγκροτημένα. Πραγματοποιώντας έναν έξοχο στρατιωτικά ελιγμό, στις 19 Σεπτέμβρη 1948 φτάνει στα Ζαγόρια με ελάχιστες απώλειες. Οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ, με τον 15νθημερο αυτόν αγώνα τους, συνέβαλαν αποφασιστικά στο να απασχολήσουν τις δυνάμεις του ΑΣ και να οδηγήσουν στην αποτυχία τους στο Βίτσι.


Η Μουργκάνα «έπεσε», αλλά το μεγαλείο του ΔΣΕ, χαράχτηκε για πάντα πάνω στους απότομους βράχους της!......

Περισσότερα

 

 

ΧρύσανθοςΗ αντικομμουνιστική στάση τής εκκλησίας εκδηλώθηκε αμέσως μετά την οκτωβριανή επανάσταση. Κατά την εκκλησία, ο κομμουνισμός δεν είχε θέση στην Ελλάδα επειδή στην Ελλάδα δεν υπήρχε... προλεταριάτο (!). Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Παπαμιχαήλ , "η Ελλάς δεν είναι χώρα εργατική, δηλαδή κοιτίς και τροφός προλεταριάτου.

Πάντες σχεδόν οι Έλληνες αποτελούσι πληθυσμόν αστικόν, και αυτοί οι εργάται. Η ιδιοκτησία είναι η βάσις, ο σκοπός και το όνειρο του Έλληνος, ολίγοι δ’ είναι οι άνευ ιδιοκτήτου γης αγρόται ενταύθα".

 Δηλαδή, κατά την εκκλησία , όλοι οι έλληνες είναι μικροαστοί, των εργατών συμπεριλαμβανομένων. Αυτό το κάνει σαφές ο Παπαμιχαήλ, ταυτίζοντας την αυθεντική εργατική τάξη με τους κομμουνιστές: