Η μάνα του Κριτσμή
 

Ποιος δε θυμάται τη Μάνα του Κριτσμή, που όταν μοιρολογούσε μακρόσυρτα και γοερά αχολογούσε η άγρια χαράδρα του Τσιμπόβου και το Σκλουπιώτικο στενό; Ενα σύγκρυο διαπερνούσε τα κορμιά των στρατοκόπων, που ανεβοκατέβαιναν τη σταχτόχρωμη ανηφόρα του Τσιμπόβου και τις μενεξεδένιες πλαγιές των Χουλιαράδων και του Πετροβουνιού. Οι αγωγιάτες της Πράμαντας του Σιράκου, των Καλαριτών, του Μιχαλιτσιού και των Μελισσουργών, όταν ανηφόριζαν το κακοτράχαλο Τσίμποβο βούλωναν τα κυπριά των καραβανιών για ν' ακούνε το μοιρολόγι της Μάνας του Κριτσμή. Κι ήταν τόσο θρηνητικό και σπαραχτικό το μοιρολόγι, που ριγούσε τα κορμιά, τη χλόη και τα φύλλα των δέντρων.

17 Αυγούστου 1944 στην Κοκκινιά

Γρηγοριάδης Κώστας

«Ολοι οι άντρες από δεκατεσσάρων χρονών και πάνω να συγκεντρωθούν στην πλατεία της Οσίας Ξένης. Οσοι δεν υπακούσουν στη διαταγή των δυνάμεων κατοχής θα εκτελούνται επιτόπου στο δρόμο ή στα σπίτια τους που θα ερευνηθούν ένα προς ένα...», ξεφωνίζει το χωνί των πουλημένων στους χιτλερικούς κατακτητές, από γειτονιά σε γειτονιά, απ' άκρη σ' άκρη στην ηρωική Κοκκινιά.

Γερμανικές αποζημιώσεις

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Μιας και οι «σωτήρες» της παρούσης συγκυβερνήσεως δήλωσαν σχετικά με τους φακέλους της υπόθεσης των γερμανικών αποζημιώσεων ότι
«τους έχασαν» (!),
«δεν τους βρίσκουν» (!),
«τους ψάχνουν αλλά δεν ξέρουν πού είναι» (!)
- και χωρίς φυσικά να μας διαφεύγει καθόλου ότι την ιταμή ανακοίνωση του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών πως η Γερμανία δε χρωστάει τίποτα στην Ελλάδα για τις ναζιστικές θηριωδίες οι εδώ «σωτήρες» την έκαναν ουσιαστικά «γαργάρα» -
ας τους βοηθήσουμε (τους «σωτήρες») να φτιάξουν... καινούριο φάκελλο.
 

σημειώσεις του Χαρίλαου Φλωράκη, Είναι από τις σημειώσεις που αναφέρονται στην αποθράσυνση του ιμπεριαλισμού, μετά την αντεπανάσταση, αλλά και για την προοπτική του σοσιαλισμού.

 

- «Εμ, άρχισαν τα όργανα, που λένε και οι χωρικοί. Δεν πρόλαβε, καλά - καλά, να διαλυθεί και τυπικά η Σοβιετική Ενωση και η άρχουσα τάξη της Ευρώπης άρχισε να δείχνει τα δόντια της. Και στο Μάαστριχτ και αλλού. Και να τι εννοώ: Οσο η Δυτική Ευρώπη ήταν και παρέμενε η καπιταλιστική χερσόνησος μιας κομμουνιστικής ενδοχώρας, οι Δυτικοευρωπαίοι μεγιστάνες - βιομήχανοι, τραπεζίτες, χρηματιστές, μεγαλέμποροι, πολυεθνικές - ήταν ενδοτικοί απέναντι στους εργαζόμενους.