Η πανδημία του κοροναϊού μας ανάγκασε να παρακολουθούμε περισσότερο τηλεόραση. Ένα από τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς, πέρα από την ποιότητα την πληρότητα και την εγκυρότητα της ενημέρωσης (που σαφώς δεν υπάρχει), είναι και η διαχρονικότητα της αμάθειας των δημοσιογράφων και των δημοσίων προσώπων. Απλά αυτές τις μέρες παρελαύνουν πολλοί επώνυμοι και το φαινόμενο είναι πολύ έντονο.
«Έγκριτοι» δημοσιογράφοι, με πολλές περγαμηνές σκοτώνουν (χωρίς εισαγωγικά η λέξη) κυριολεκτικά την γλώσσα.

Δημοσιογράφοι και παρουσιαστές, που με ύφος ιεροεξεταστή κατακεραυνώνουν τους εκπαιδευτικούς για την δουλειά τους, την επάρκειά τους, την προσφορά τους. Μέσα στον αχταρμά πετάνε και πέντε-δέκα ξένες λέξεις, για να μας δείξουν την ευρυμάθειά τους, προσπαθώντας έτσι να δημιουργήσουν, στον τηλεθεατή την αίσθηση της εγκυρότητας και της αλάνθαστης άποψης (το 90% της ενημέρωσης που κάνουν είναι να λένε την άποψή τους). Λέξεις όπως reportage, fake news, lock dawn και ένα σωρό άλλες.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να παραθέσει κανείς στοιχεία. Ανοίγοντας την τηλεόραση, σε οποιοδήποτε κανάλι μπορεί να το διαπιστώσει.
Ας δούμε όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κακοποίησης. Κάθε μέρα στις 6:00 μ.μ. γίνεται ενημέρωση από την κυβέρνηση για την κατάσταση της πανδημίας. Συμμετέχουν οπωσδήποτε δύο άτομα. Ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Υγείας και ο εκπρόσωπος της Πολιτικής Προστασίας.
Ας δούμε πιο συγκεκριμένα τα άτομα.
Είναι:

 ο καθηγητής Τσιόδρας  ο υφυπουργός Νίκος Χαρδαλιάς
 ο κύριος καθηγητής Τσιόδρα  ο κύριος υφυπουργός Νίκος Χαρδαλιάς
 ο κύριος Τσιόδρας  ο κύριος Νίκος Χαρδαλιάς
 ο κύριος καθηγητής  ο κύριος υφυπουργός

Αυτό το έρμο το επίθετο (υπάρχει σε χρήση και σαν ουσιαστικό. Μια ματιά να έριχναν οι περισπούδαστοι δημοσιογράφοι στο Διαδίκτυο θα έβρισκαν την χρήση του. Πολύ περισσότερο που είναι και γλωσσομαθείς (τρομάρα τους). Έτσι δεν θα έβαζαν σε περισσότερο κόπο τους εκπαιδευτικούς να διορθώσουν τις σαχλαμάρες τους. Τις περισσότερες φορές βέβαια, παρά τις προσπάθεις τους, οι εκπαιδευτικοί δεν το καταφέρνουν, γιατί το είπε ο τάδε ή η τάδε, όπως και το ότι το ακούνε τόσες φορές που «εμφυτεύεται» στο λόγο τους.
Εντύπωση κάνει και η άρνηση να μάθουν. Όλοι και όλες δηλώνουν ευσεβείς και τουλάχιστον θρησκευόμενοι και προσηλωμένοι στα εθνικά ιδεώδη. Μια απλή ανάγνωση των ανακοινώσεων της εκκλησίας ή/και του στρατού θα τους έδειχνε τη σωστή χρήση του κακοποιημένου αυτού επιθέτου. Και ή εκκλησία και ο στρατός βαθιά συντηρητικές δομές, το χρησιμοποιούν σωστά. (αυτό οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε)
Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις σε κείμενά τους, ούτε στον προφορικό λόγο τέτοιες κακοποιήσεις. Θα δεις ή θα ακούσεις:
Ο αρχιεπίσκοπός κύριος …τάδε και όχι ο κύριος αρχιεπίσκοπος …τάδε. Ο μητροπολίτης κύριος …τάδε και όχι ο κύριος μητροπολίτης ..τάδε.
Ο στρατηγός κύριος …τάδε και όχι ο κύριος στρατηγός …τάδε. Ο συνταγματάρχης κύριος …τάδε και όχι ο κύριος συνταγματάρχης τάδε.
Στην τηλεόραση βέβαια, από δημοσιογράφους και δημόσια πρόσωπα μπορεί να τα ακούσεις. Φανταστείτε λοιπόν και σε σχέση με την επικαιρότητα τι μπορεί να ακούσεις.

Έλεος πια!!!